ความเคยชินที่มีชื่อว่า "เธอ" EP1

ชื่อเรื่อง: ความเคยชินที่มีชื่อว่า "เธอ" (และกิ๊บกระต่ายสีชมพู) EP1
ใครๆ ก็บอกว่าโลกมักจะเหวี่ยงคนที่เหมือนกันมาเจอกัน แต่สำหรับ 'ก้อย' เธอคิดว่าโลกคงกำลังเล่นตลก ที่เหวี่ยงสาวน้อยจอมซนสายบ้าๆ บอๆ อย่างเธอ ให้มาโคจรเจอกับ 'พี่พีช' ชายหนุ่มมาดคุณชายผู้สุขุม เรียบร้อย และมีภูมิฐานระดับสิบ
ตลอดสามปีที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่สม่ำเสมอ หน้าที่หลักของพี่พีชคือการเป็นสารถีคอยรับส่งน้องสาวคนนี้หลังเลิกงานโดยไม่เคยบ่นสักคำ แถมยังต้องรับบทเป็นที่รองรับอารมณ์ขึ้นลงของเธออยู่บ่อยครั้ง
"ก้อยเป็นภาระพี่อีกแล้ว" ก้อยมักจะพูดประโยคนี้ด้วยความเกรงใจเสมอ
"พี่ทำให้ด้วยความเต็มใจ" คำตอบสั้นๆ แต่นุ่มนวลของคุณชายพีชช่วยคลายความกังวลของเธอได้ทุกครั้ง
ความสดใสและเสียงหัวเราะของก้อยค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งของคุณชายมาดนิ่งทีละน้อย จากคนที่เคยดูเข้าถึงยาก พี่พีชกลายเป็นคนยิ้มง่ายขึ้น จนมีคนรอบข้างเข้าหามากมาย ซึ่งเจ้าตัวก็ยกความดีความชอบให้เธอเต็มๆ ว่าทั้งหมดเป็นเพราะออร่าความสดใสของน้องสาวคนนี้
"แค่มีเอ็ง พี่ก็อยากมาทำงานทุกวัน มาแกล้งน้อง" พี่พีชเคยหลุดพูดประโยคนี้พร้อมรอยยิ้มเอ็นดู แถมยังชอบแซวให้เธอเขินเล่นอยู่บ่อยๆ ว่า "น้องเราสวยนะ"
ทว่า ความราบรื่นก็สะดุดลงชั่วคราว เมื่อวันหนึ่งพี่พีชถูกย้ายมาเป็น 'หัวหน้างาน' ของเธอโดยตรง
จากพี่ชายที่เคยเล่นหัวกันได้ ก้อยกลับทำตัวไม่ถูก เธอขีดเส้นแบ่งชัดเจน คุยแค่เรื่องงาน ไม่เล่น ไม่แกล้ง และเงียบใส่เขาไปหลายวันเพราะกลัวจะดูไม่ให้เกียรติบอสคนใหม่ ปล่อยให้คุณชายพีชได้แต่ทำหน้าเครียดและพยายามหาทางเข้าหาแต่ก็ยังไม่เป็นผล จนกระทั่งเพื่อนของพี่พีชเดินเข้ามาสะกิดเตือนสติเธอว่า
"ลองเปิดใจดูสิ บางทีมันอาจจะสนุกกว่าเดิมก็ได้นะ"
เช้าวันรุ่งขึ้น ก้อยตัดสินใจทลายกำแพงนั้นลง เธอเดินเข้าไปหาบอสคนใหม่ที่กำลังนั่งทำหน้าขรึม แล้วเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงกวนๆ เหมือนเดิม
"ยังไม่ทันได้เริ่มงานกับหัวหน้าใหม่เลย หัวหน้าก็ทำหน้าเหี่ยวใส่แต่เช้าเลยเหรอ"
สิ้นเสียงนั้น ใบหน้าตึงเครียดของคุณชายก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาทันที บรรยากาศที่อึดอัดมลายหายไปในพริบตา และความสนุกครั้งใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นจริงๆ อย่างที่เพื่อนพี่เขาบอกไว้ไม่มีผิด
ตั้งแต่วันนั้น บอสพีชก็กลายเป็นหัวหน้าที่ยอมแพ้ทางลูกน้องคนสนิททุกอย่าง มีเพียงก้อยคนเดียวในบริษัทที่กล้าหยิบ 'กิ๊บน้องกระต่ายสีชมพู' มาติดบนผมที่เซตมาอย่างดีของคุณชาย โดยที่เจ้าตัวก็ยอมก้มหัวให้อย่างว่าง่าย
"ตามใจก้อยมากๆ ไม่กลัวก้อยเอาแต่ใจเหรอ" เธอเคยถามเขาด้วยความสงสัย
"แก้ทันไหมล่ะ" พี่พีชตอบกลับยิ้มๆ
"ไม่ทันละ จงยอมต่อไป ไม่งั้นโกรธ" ก้อยสวนกลับทันควัน และทุกครั้งที่เธอขู่ไม้ตายว่า "โกรธ ไม่คุยด้วยแล้ว เอางานไปทำเอง ไม่ทำให้แล้ว" คุณชายก็มักจะแกล้งทำเป็นหูทวนลม แล้วตอบกลับมาสั้นๆ แต่หนักแน่นเสมอว่า "ไม่ได้"
สำหรับพี่พีช การมีก้อยอยู่ในชีวิตอาจเริ่มต้นจากคำว่า 'ความเคยชิน' แต่ในวันนี้ ความเคยชินที่แสนสดใสนั้นได้กลายเป็นส่วนสำคัญที่สุดในทุกๆ วัน ที่ทำให้เขาอยากตื่นมาทำงานและยิ้มได้กว้างกว่าที่เคยเป็น
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่